At Ellen's

De geur kruipt al door de ramen naar binnen als de auto de kustweg verlaat, iets verder het binnenland in. Niet te ver, maar wel zo ver dat het blauw niet meer zichtbaar is en door het groen van de Toscaanse heuvels wordt vervangen.
De geur is voor mij met voorjaar in Italië verbonden. Witte bloesems hangen zwaar in de vele bomen die naast de weg staan. Ik zou het liefst als een jonge hond mijn neus uit het autoraam willen steken en opsnuiven welke geuren er nog meer op ons pad komen. (meer…)

Venetië.
Ze zucht terwijl ze tussen de vele toeristen, die zich staan te vergapen aan de prachtige gevels, of met een kaart voor hun neus door de kleine steegjes heen wandelend, grommend, mopperend op elkaar dat ze daarnet toch echt rechts hadden moeten gaan, door laveert. Verbaasd kijkt ze naar het jonge stel dat in heftige gebaren, met fronsende wenkbrauwen, zij bijna stampvoetend, hij met rode vlekken op nog bleke wangen, ruziën over de route.
Het is warm vandaag, erg warm. De zon brandt onverbiddelijk, de schaduw vlucht zelfs, tot diep in het straatjeslabyrint van de stad. (meer…)

Sereen strekt ze zich voor me uit. Omringd door zachtgeel zand, scherpgrijze rotsen, kleurrijke steden en een wisselende hemel.
Kom in mijn armen, lijkt ze te zeggen. Schitterend spiegelt ze de dansende wolken en de blauwe lucht. Glanzend reflecteert ze mij, terwijl ik zoek naar herkenning. Beschut door het land, dat aan haar zoveel te danken heeft, kan ze mij ontvangen in weldadige rust. (meer…)

Ik staar naar mijn bleke weerschijn, de fletsstaande ogen. De grijs gebutste lijst weerspiegelt mijn gevoel. Een diepe zucht brengt helaas niet de verlichting die ik zo graag wil. Geeft niet de ruimte in lijf en hoofd. Lost niks op, verdrijft niet.

Ik sluit mijn ogen en doe een laatse poging me daar te wanen, waar met elke ademhaling licht en ruimte ontstaat, waar elke ademteug de warmte brengt en me het geluksgevoel geeft.

Als ik daar ben, neem ik gulzig de geuren en milde lucht in me op. (meer…)

Het is nog stil. Bijna roerloos strekt het meer zich voor me uit. Nog onaangetast helder. Slippers uit, short ernaast. Dan slenter ik op het koele water af, terwijl mijn blik over zijn waterspiegel glijdt. Blauwe lucht en wat wolken worden weerkaatst. (meer…)

Bij het verlaten van mijn Umbrië zwieren de zwaluwtjes achter me aan en golft het meer me na. Weer blijft een deel van mij hier. In het meer, tussen de olijfbomen, in de straatjes van de stadjes, op grillige toppen, in de gouden zonnestralen van de dag en haar koperen streling van de avond. Zwevend op de geuren van de bloemen, verloren in onmetelijke mooie vergezichten. (meer…)

Hij lonkt.
Glimmend, verkoeling belovend ligt hij in de zon. Probeert hij de kleur van de lucht in zijn golven te vangen en het meer diepgang te geven.
Parelmoerblauw glanzend, traag golvend als kwikzilver nodigt hij de mensen uit. Belooft hij kalmerende verfrissing. (meer…)

Ellen van der Molen-Kiel in samenwerking met De Stoop

Het is als in het nummer van Bon Jovi, living on a prayer.
Beide werken we keihard om de eindjes aan elkaar vast te knopen.

Het grote verschil met het romantische rockliedje is, dat wij elkaar al heel lang geen lieve woordjes meer hebben toegefluisterd.
Jarenlange geldzorgen gaan in je relatie zitten, klemmen je hart vast en stompen af. (meer…)