At Ellen's

Nooit te voren

In gedachten verzonken zat ze daar. Staarde ze over het bevroren water voor zich.

Het ijs op de vijver toonde zich zwart in geveegde paden. Spiegelde hen die zich op zijn gladde oppervlak durfden te wagen. Het dunne laagje sneeuw wat rond de paden lag, glinsterde in goud.

Het bankje stond in de laatste zonnestralen. Ondanks dat het vroor warmden ze toch, nog net. Wolken dreigden. Het was watten-wit. Er zou weer sneeuw gaan vallen. Straks. (meer…)

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (meer…)

(voor alle delen op een rijtje, klik bij de categorieën op ‘Storia Magica’ daar vind je ze allemaal!)

Hoor je het? Ze is er weer! Zacht suizend door de lucht komt ze je weer halen, wil je nog mee? Het is al even geleden, weet je het nog? Het verhaal van de Appelboom? Kom stap op, het is weer tijd. Reveri neemt je weer mee, kruip op haar rug en laat je vliegen, naar de tuin in het noorden, naar het huis met de klimop tegen de gevel, en de poort in de achtertuin, de doorgang naar fabelachtige vertellingen. (meer…)

Aan haar lippen hing ik, als ze me vertelde over het kleine meisje met de heldere blauwe ogen. Hoe ze door de tuin scharrelde en dan, bij voorbaat genietend, een worteltje uit de grond trok het afspoelde bij de kraan onder het keukenraam en met graagte het oranje lekkers opknaagde.
Het kwam uit haar eigen stukje tuin. Het stukje grond van haar dochter, mijn moeder. (meer…)

Diep over zijn hals gebogen, klauw ik me vast aan zijn manen. Valk, mijn paard, het enige wat ik echt liefheb op deze wereld.

Zijn voskleurige manen vermengen zich met mijn woest krullend haar, hoog opgegooid door de wind.

Nog even, dan ben ik er. Nog verder zak ik in de manen van Valk. Ik vertrouw blindelings op hem, letterlijk. Met gesloten ogen spoor ik hem aan. Zijn hoeven dreunen over de bosgrond, kleine takken geselen mijn blote benen. (meer…)

Kijk, daar is ze weer! Reveri wil weer vliegen. Ga je mee? We zweven weer naar het noorden. Naar het huis met de mooie bloementuin. De rode bakstenen muurtjes als grens tussen gras en tegel. Klimop groeit erin, erover, krult zich vast in de voegen.
Hier stappen we af, ja straks komt Reveri ons weer halen. We gaan verder, door de poort, kijk, daar staat de appelboom.
Weet je het nog? Veetje, ik en Roes zouden een plan bedenken. Luister, hier gaat het verhaal verder. (meer…)

Daar zijn we weer Reveri heeft erg veel zin om te vliegen, stap je op? Kijk, Reveri is blij dat je erbij bent komen zitten, ze knipoogt naar je. Maak het jezelf maar gemakkelijk, we gaan weer naar Roes en Appelboom.

Kijk daar is het, nu eens van boven, zie je hoe het stromende water het gele oranje zand meesleept en hoe het bij het sluisje kolkt? Vele takken heb ik daar ingegooid om te kijken of ze bleven dreven en hoe ver ze meestroomden. En daar is het huis met de rode bakstenen. De bloementuin, hier stappen we weer af. Kom we lopen onder de klimoppoort door, gelijk naar Appelboom. Weet je nog, Veetje en ik waren op wonderbaarlijke wijze op de takken beland. Kom ga mee en luister, hier gaat het verhaal van Roes en Appelboom verder. (meer…)

Ik ben er weer, samen met Reveri, ga je mee, stap maar op. We gaan naar daar waar we waren gebleven. Kom, nestel je in haar vacht, laat haar veren je zacht kriebelen terwijl ze vliegt.

Daar zijn we. Bij het huis van rode bakstenen en het hoge grijze bemoste dak, naar de tuin vol bloemen, door de poort gaan we weer, om ons te verwonderen over de kleuren van de dalia’s. Ik had je al verteld van de Appelboom en zijn verzorgster Roes. En hoe ik met mijn liefste vriendinnetje Veetje de appels te vroeg plukte. Luister, hier gaat het verhaal van de Appelboom verder. (meer…)

Geloof jij ook nog in elfjes, feeen en kabouters? Kun jij ook nog griezelen van draken, tovenaars en heksen?
Kom mee dan, laat me je leiden naar een wereld waar je nog nooit geweest bent, waar veel meer wezens leven dan je ooit had gedacht.
Ik zal vertellen over de trol, mijn grote vriend, maar ook over figuren die je nog nooit eerder gezien hebt, of waar je niet eerder over gelezen hebt.
Je gelooft niet in sprookjes, zeg je? Ik zal je een ding verklappen, dit is mijn wereld, waar de lijn tussen werkelijkheid en fantasie troebel is, waar alles wat onmogelijk, mogelijk is en waar mogelijk, onmogelijk wordt. (meer…)