At Ellen's

Daar gaan we weer hand en hand naar een ogenschijnlijk gewone schooldag. Maar niets is minder waar. Sinterklaas komt op school vandaag! Honderduit kletsend vertelt mijn mannetje over het kadootje in de schoen, de versierde stoel in de klas, zijn muts speciaal gemaakt voor vandaag. Het laatste stukje rent hij voor me uit, om verbaasd bij de schoolpleingrens stil te houden. (meer…)

buiten naar binnen
21 nov, 00:23
Het is zo stil, zo rustig, zo kalm.
Maar binnen waait een halve storm

Het is helder en licht, wijds zicht
Maar binnen hangen de nevels

Levendig op de wind dansen de bladeren
Binnen valt het dood, verloren onder de grote hoop.

Bedolven onder vallend blad
Gesmoord, verstikt

Hoe haal ik buiten weer binnen.

Door eruit te stappen.
Door tegen de wind op te lopen.
Laat maar waaien!

Dag binnen! Ik ben buiten!
En misschien,
Heel misschien,
Neem ik die duik,

En kom ik in de bladerhoop,
weer boven.

Anders dan de verwachting was hij.
Ik heb hem er liever om.

Anders dan de dromen en wensen was hij
Het maakt hem zoveel meer van mij. (meer…)

Gezellig. Hand in hand lopen we. En omdat het herfstachtig koud is stoppen we onze handen in elkaars mouw.

“Lekker mam, je hand is warm!”

“Ja schat, die van jou ook en daarom is de mijne weer warm.” (meer…)

“Oh god, ik ben te laat!” Versuft spring ik op. Lichtelijk duizelig van het plotseling omhoog komen, iets duffig van de pijnstillers die ik dankzij mijn geinfecteerde kaakgewricht mag slikken.

Ik had om half acht, deze avond, een afspraak. Het is nu twintig voor.

“Waarom hebben ze nog niet gebeld? Nee, natuurlijk bellen ze niet, ik kom wel vaker wat later” (meer…)

Tranen
Herkenning in een woord
Herinnering in een beeld

Missen
Gaat zo diep dat ik bijna verdrink

Moeilijk om terug te vinden
Een lach, enthousiasme, vrolijke woorden.

Wie helpt me zoeken, wie tilt de sluier van melancholie op

Ik zoek in klein dingen,
Vind ik het ook?

Mijn engelen
Ik mis ze, denk aan ze, hou ze bij me, sla ze om me heen.
Ze laten me zien.
In beeld, in woord

Ik kom er wel weer overheen.

Ik heb ze altijd bij me beschikbaar voor iedereen, maar nu kan ik ze niet vinden. Een beetje verloren zit ik hier. Hoe ver moet ik zoeken, waar kan ik het vinden.
Mijn kracht, mijn uithoudingsvermogen, mijn lach. (meer…)

Striemende regen slaat neer op mijn gezicht, maar ik zou mezelf niet zijn als ik er niet van zou genieten. Muziek danst door de oordopjes mijn oren binnen en versnelt mijn tred.

Voor me vliegen reigers, gestoord door mijn wandeling langs hun sloot, voorbij hun nesten misschien al wel gevuld met eieren. Witte vleugels slaan uit, grote silhouetten zigzaggen tegen de regen in laten zich optillen door de wind en landen uiteindelijk gracieus aan de andere kant van het water. Daar voelen ze zich weer veilig en blijven rusten. Ze hebben me een deel van het pad begeleid, nu nemen we weer afscheid. (meer…)

Schichtig kijk ik om me heen, zal ik het kopen? Zal ik het gauw pakken zonder dat iemand het ziet?
Het suggereert natuurlijk iets over wat ik ga doen vanavond en misschien nog wel vaker als alleen vanavond. (meer…)

Ik mocht weer. Weer een onderzoek, waarbij ik met de billen bloot moest. Maar is het nog de moeite waard om over te schrijven? Ik heb immers alle jargon omtrent dit soort blotebillenonderzoeken al gehad. Alle grappen zijn al geschreven. Door mezelf in de eerste plaats,door jullie in de tweede plaats. De vraag was voor mij, moet ik hier nu nog een keer over schrijven? (meer…)