At Ellen's

Niets is lekkerder dan al die ruimte om me heen. Diagonaal lig ik in mijn bed. Eet ik nog een koekje. Gewoon, voor het slapen gaan. De kruimels veeg ik naar jouw kant. Je kan er toch niets van zeggen. Gelukkig.

Nog even mijn telefoon checken ook. Niet dat het zin heeft. De meesten slapen al. Ik hoef nog niet te slapen, niemand die daarover zeurt nu. Ik kan gewoon, als ik zou willen, mijn nachtlamp aan laten en lekker lezen tot de morgen komt.
Heerlijk zo, het bed voor mij en mij alleen. (meer…)

Thuisloos

Verscholen in zijn armen lag zij ooit. Waar ze thuis was in zijn hart. Zo lang geleden.

Het ging verloren. Eén fatale nacht. Waarin zij samen crashten en zij bleef. In zijn armen. Terwijl het om heen lawaaide. Gillende sirenes. De gladheid had hen verrast. Sneeuw dwarrelde door de voorruit naar binnen. Terwijl blauw zijn bleke gezicht had opgelicht. (meer…)

(luister en lees)

Vlokken dwarrelden en het vroor nog zeker een graad of acht. Eigenlijk was het geen weer om buiten te zijn, maar in de nacht was het eerste wit gevallen en de straten waren al verstopt. De wind had zich deze nacht stil gehouden waardoor de sneeuw hoog op de takken lag.

Buiten lokte. (meer…)

“Het verre geknars van treinwielen doorbrak de stilte op het perron. Tussen twee koffers stond een jonge vrouw, ineengedoken. De kou vormde rode plekken op haar wangen. Af en toe keek ze ongeduldig om zich heen, angstig bijna. Langzaam kwam de binnenkomende trein tot stilstand, deuren gingen open en enkele haastige voeten lieten lichte afdrukken na in de dunne witte laag op de perrontegels. De vrouw tilde haar koffers op en stapte in.” (meer…)

Al een tijdje kijk ik nu bij hen naar binnen. Ik kan me niet echt herinneren hoe lang,maar lang genoeg.

Lang genoeg om te weten dat de warmte die door de ramen naar buiten lijkt te stralen ontstaat door Haar. Lang genoeg om te weten dat Zij op handen gedragen wordt door Haar zoon en dochtertje. (meer…)

Hij keek naar haar, hoe ze in hun luie stoel zat. Dwars. Knieën opgetrokken, hoofd leunend op de leuning. Lange wimpers aangezet met zwarte mascara lagen op haar bleke wangen, de zwarte vegen verraadden haar tranen.
Ze opende haar ogen, staarde recht in de zijne, zonder echt te zien, ze fluisterde “Waar ben je toch” (meer…)

Venetië.
Ze zucht terwijl ze tussen de vele toeristen, die zich staan te vergapen aan de prachtige gevels, of met een kaart voor hun neus door de kleine steegjes heen wandelend, grommend, mopperend op elkaar dat ze daarnet toch echt rechts hadden moeten gaan, door laveert. Verbaasd kijkt ze naar het jonge stel. Met heftige gebaren, fronsende wenkbrauwen, zij bijna stampvoetend, hij met rode vlekken op nog bleke wangen, ruziën ze over de route.
Het is warm vandaag, erg warm. De zon brandt onverbiddelijk, de schaduw vlucht zelfs, tot diep in het straatjeslabyrint van de stad. (meer…)

Door zijn ogen:
Ik was een wonder, overleefde iets wat onmogelijk was. Ik had wel een hele bijzondere beschermengel op mijn schouder zitten.
Ik vervloek die engel, hij veroordeelde me tot een leven zonder mijn eigen gezin, zij hadden niet zo’n geweldige beschermengel, nee, zij mochten er een worden. Niet dat ik daar wat aan heb, ik zie ze niet. Misschien moet ik weer een ramp inlopen om te kijken of ze me kunnen vinden. (meer…)

Voor hen

Die nu niet naast me staan
Maar altijd ergens in de buurt zijn
Die ik nog spreek
Nog omhels
En ik altijd
treffen kan

Voor hen

Die nooit meer naast me kunnen staan
Maar in gedachten altijd bij me zijn,
gemist worden
gevoeld worden
En ik ooit
weer treffen zal

(meer…)

Tranen
Herkenning in een woord
Herinnering in een beeld

Missen
Gaat zo diep dat ik bijna verdrink

Moeilijk om terug te vinden
Een lach, enthousiasme, vrolijke woorden.

Wie helpt me zoeken, wie tilt de sluier van melancholie op

Ik zoek in klein dingen,
Vind ik het ook?

Mijn engelen
Ik mis ze, denk aan ze, hou ze bij me, sla ze om me heen.
Ze laten me zien.
In beeld, in woord

Ik kom er wel weer overheen.