At Ellen's

Op het randje stond ze. Haar kleren netjes gevouwen op een platte rots achter haar. Ze had er eerst een tijd gezeten, nadenken, twijfelen, was dit echt oké. Ze was al naar de rand gelopen. Duizelingwekkende diepte had gelokt, haar ingefluisterd dat het bevrijdend zou zijn. Uiteindelijk geloofde ze in de lokroep. (meer…)

Kerstdagen.
Bijzonder, ja, voor mij nog steeds, altijd en zonder schaamte.

Kerst is speciaal voor mij. Ik geniet van de liedjes, de lichtjes, ja zelfs van de idiote drukte in de winkels. Ik kan grinniken om kinderen die hun moeder in haar verzameldrang voor eten verleiden tot dat extra lekkere koekje. Grijnzen om de voorbij stuivende mannen die het vervloeken dat ze er dit jaar weet ingetuind zijn. (meer…)

Als goudkoperen dwarrelende sterren, vliegen de vonken mee met de wind. Het vuur legt een warme gloed over onze koude neuzen. Terwijl de vorst onze adem laat zien, is het toch een zwoele winteravond.

Achter de zachte kronkelende nevelen van onze rood flonkerende glühwein genieten we van elkaars warmte. We vrijen zonder aanraking. (meer…)

Je zit in je vaders stoel. Je knietjes opgetrokken in zijn schipperstrui, het mag, de trui is al oud, je vader gebruikt hem nog om in de tuin te werken en zit er vaak mee aan de waterkant te staren naar de dobber. Het ruikt naar hem, naar gedroogde appels en aarde en terwijl je aan de leren lappen die op de ellebogen gestikt zitten, peutert, luister je naar hun muziek. (meer…)

“Als je me zoekt, ik ben het meisje met het wilde haar”

De schermverlichting dooft en maakt haar boodschap onleesbaar, maar de woorden blijven dansen voor zijn ogen.

Zijn trein nadert het perron, hij slikt. Hoe had hij ooit kunnen denken dat hij dit durfde. Zij wel, zover was duidelijk, ze stond immers al op het perron te wachten. Hij roept haar beeld op, slechts op foto’s gebaseerd. Blauwe ogen, lang rood haar, een zachte open blik. Uit haar geschreven woorden meent hij te weten hoe ze is. Maar wist hij het goed? (meer…)

Ik omarm je, hou je vast, verwarm je
Klemvast in mijn omhelzing

Ik kus je, verleid je, verhit je
Gevangen in mijn passie

Ik trek je in mijn wereld, alleen jij
Alleen ik met jou

Durf je? Of vlucht je voor mijn overgave
Verstik ik je, of word ik jouw hemel.

Omarm je mij, hou je me vast, verwarm je me?
Kus je me, verleid je me, verhit je me?
Mag ik in jouw wereld, jij en ik alleen?

Ik adem jou,
adem jij mij?

Of jaag ik je weg voor dit intens verlangen.
Ga je op de vlucht voor mijn open hart.
Sluit je je deuren en vertrek je?

Dan kan ik alleen nog zeggen

Sorry.

Het spijt me, dat ik zoveel van je hou.

(voor het Het Muziekverhaal.

Als
Gewillige lippen
Elkaar vinden
Dan
Proeven wij

Als
Gretige vingers
Overal strelen
Dan
Voelen wij

Als
Geurende huid
Glanzend wasemt
Dan
Ruiken wij

Als
Hartstochtelijke blikken
Elkaar verkennen
Dan
Zien wij

Als
Verlangende zuchten
Opzwepend aanmoedigen
Dan
Horen wij

Als
Hete lijven
Samen versmelten
Dan
Zijn wij

(geschreven voor het Muziekverhaal )

zacht zweeft zij

zalig zoet zoenen zij

zuchtend

de zee ruist in haar oren

haar hart verloren.

Stil streelt hij

Spelt sussende woorden

Samen voor altijd?

Of verder zonder spijt.

Het gaat zoals het gaat

Wanneer de zomer de kust verlaat

Met mijn tenen wiebel ik in het zand. Ze maken kleine dalen. Ik zit met opgetrokken knieen en staar over het water. Met de golven slaat mijn hartslag.

Ik mis je

Tranen druppen over mijn knieen. Nat trekt een glanzend streepje in het stoffig mat op mijn scheenbeen, vaal van de wandeling. Mijn slippers liggen ook ergens, ik heb ze uitgeschopt en heb gehold. Ploegend door het mulle zand, hield ik pas stil op de grens van de branding. (meer…)

Het is weer eens zo’n dag. De zon kiert net over de horizon en begroet de ochtendrijders. In een rij sluiten ze aan. Neus aan neus, kont aan kont. Blinkerende auto’s, laten ronkend hun ongenoegen horen. We staan weer eens stil.

Koffie had ik al van huis mee, hij dampt in de houder en vult de auto met zijn opwekkende geur. Ongeduldig rammel ik op de knoppen van de cdwisselaar; animatieliedjes voor de kids? Nou nee, nu even niet. Metallica? Ik sta stil, dacht het dus niet. Tiesto? Bleeegh, waarom zit dat ding er nog in! Biagio Antonacci? Ja! Ik laat me meevoeren met zijn warme stem, waan me in Italie. (meer…)