jun
21
2011
9

Watercirkel

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (more…)

nov
12
2010
0

Vastgelegd

Ik weet nog hoe het korset me bijna de adem benam, om me maar wat van die vrouwelijke vormen te geven. Lucia had gezegd dat ik niet moest zeuren, dat ik haar er later dankbaar voor zou zijn. De schilder moet wel stekeblind of stomdronken zijn geweest toen hij haar schilderde, (more…)

apr
01
2009
0

Fata vertelt! Appelboom (4)

Kijk, daar is ze weer! Reveri wil weer vliegen. Ga je mee? We zweven weer naar het noorden. Naar het huis met de mooie bloementuin. De rode bakstenen muurtjes als grens tussen gras en tegel. Klimop groeit erin, erover, krult zich vast in de voegen.
Hier stappen we af, ja straks komt Reveri ons weer halen. We gaan verder, door de poort, kijk, daar staat de appelboom.
Weet je het nog? Veetje, ik en Roes zouden een plan bedenken. Luister, hier gaat het verhaal verder. (more…)

mrt
06
2009
0

Nachtmerrie?

Ze ontwaakt uit een wat vreemde droom, flitsen ervan schieten weer aan haar voorbij, blikkerend wit en een muffe lucht, zo levensecht.
Ze vermoedt dat het nog nacht is, het is erg donker. De beelden die door haar heen schieten houden de slaap weg. Ze wil zich omdraaien om een paar zwarte, gulzige ogen uit haar hoofd te drijven. Ze blijven haar maar aanstaren ook al is ze nu echt wakker. (more…)

mrt
04
2009
0

Sneeuwwitje en de 42 kilometer

Hijgend en loeiend als een bronstig hert struikelde Sneeuwwitje tussen de struiken en bomen door, wurmde ze zich langs dennen.

Gelukkig wilde de jager haar laten gaan. Het had haar een diamanten ring en bijna een vinger gekost. Ze had het vet van Bambi nodig gehad om het sieraad af te krijgen. Daarna was ze gaan rennen. In gedachte als een ranke hinde, maar in werkelijkheid als een logge eland. Het rennen was al gauw overgegaan in lopen, in slepen, in strompelen. Uiteindelijk stortte ze neer. (more…)

© 2009 - 2010 AtEllens.nl | Powered by WordPress | Theme: Aeros 2.0 by TheBuckmaker.com