At Ellen's

De geur kruipt al door de ramen naar binnen als de auto de kustweg verlaat, iets verder het binnenland in. Niet te ver, maar wel zo ver dat het blauw niet meer zichtbaar is en door het groen van de Toscaanse heuvels wordt vervangen.
De geur is voor mij met voorjaar in Italië verbonden. Witte bloesems hangen zwaar in de vele bomen die naast de weg staan. Ik zou het liefst als een jonge hond mijn neus uit het autoraam willen steken en opsnuiven welke geuren er nog meer op ons pad komen. (meer…)

Sereen strekt ze zich voor me uit. Omringd door zachtgeel zand, scherpgrijze rotsen, kleurrijke steden en een wisselende hemel.
Kom in mijn armen, lijkt ze te zeggen. Schitterend spiegelt ze de dansende wolken en de blauwe lucht. Glanzend reflecteert ze mij, terwijl ik zoek naar herkenning. Beschut door het land, dat aan haar zoveel te danken heeft, kan ze mij ontvangen in weldadige rust. (meer…)

Het kampvuur knispert gemoedelijk, de vlammen dansen met de wind en de zee ruist zijn mystieke verhalen.
Ik heb mijn handen onder mijn hoofd geslagen. Een bekertje prosecco naast me, ik hoor de belletjes ontsnappen en tinkelend opgaan in de lucht, verleidelijk, uitnodigend om nog een slok te nemen, maar ik ben te loom van een hete dag, die met een schitterende zonsondergang overging in een zoele zomernacht. Net als toen. (meer…)

“Ik schrijf je niet.”

“Ik jou ook niet.”

In mijn hand een pakje Marlboro geklemd. Zijn telefoonnummer stond erin, net zoals het mijne in zijn pakje Camel stond.

“Ik ga je ook niet bellen.”

“Nee ik jou ook niet.”

Een glimlach gleed over ons beider gezichten. Hij streek een zonblonde lok uit mijn gezicht en ik kuste hem, voor de laatste keer, om te eindigen in een laatste, intense omhelzing. (meer…)

Bij het verlaten van mijn Umbrië zwieren de zwaluwtjes achter me aan en golft het meer me na. Weer blijft een deel van mij hier. In het meer, tussen de olijfbomen, in de straatjes van de stadjes, op grillige toppen, in de gouden zonnestralen van de dag en haar koperen streling van de avond. Zwevend op de geuren van de bloemen, verloren in onmetelijke mooie vergezichten. (meer…)

Hij lonkt.
Glimmend, verkoeling belovend ligt hij in de zon. Probeert hij de kleur van de lucht in zijn golven te vangen en het meer diepgang te geven.
Parelmoerblauw glanzend, traag golvend als kwikzilver nodigt hij de mensen uit. Belooft hij kalmerende verfrissing. (meer…)