At Ellen's

Fine zat in kleermakerszit op het bankje van Veronica. Op haar schoot lag een schetsblok. Met een grijs potlood zette ze strepen op het wat korrelige papier.

Af en toe keek ze opzij. Haar ogen iets toegeknepen, lipjes getuit en een klein rimpeltje tussen de beginnetjes van haar wenkbrauwen. Vervolgens boog ze zich dan weer over het vel wat steeds meer grijs kreeg.

“Zal ik wat limonade voor je pakken?”

“Nee Roni, je mag niet weggaan nu, nog even niet bewegen, ik ben bijna klaar.” (meer…)

Roerloos stond hij. Uiterlijk bewegingsloos, maar innerlijk raasde en ziedde het bloed door zijn lijf. Zeb had zijn zus gevonden. Hij zag van een afstand dat er iets mis was. Vroeger sprankelde ze, trok ze al het licht naar zich toe, om het weer uit te strooien over iedereen die in haar buurt was. Hij zag dit ook in zijn kleine Fine terug, daarin leek ze op haar tante. (meer…)

Marcello rende over het pad naar het huis van Fine, stofwolkjes dwarrelden achter hem aan. Zijn fiets verdween, in de haast weggezet, in de golven van het gras.

Ze had gezegd dat hij mocht komen als hij dat wilde. Maar nu hij voor de deur stond, bleef zijn hand voor de deur zweven.
Een kwartier geleden had het zo’n goed idee geleken, hij zag een zwaluw vliegen en moest gelijk aan haar denken. Er was goed nieuws en het brandde op zijn tong om verteld te worden. Vijftien minuten en een fietstocht terug, was hij er zeker van geweest dat dit bij Fine moest, maar nu? (meer…)

In het kantoor hing een omarmende stilte. Twee hoofden gebogen. Ieder in haar eigen wereld. Elkaar de ruimte gevend de rust te nemen om te werken, of gedachten te laten reizen. Gesprekken hoefden niet, ze mochten.

Anna tuurde geconcentreerd op haar scherm. Ze was foto’s aan het uitzoeken. Voor Amata had ze een aantal foto’s van Renzo en Leandro gemaakt. Gewoon buiten, terwijl ze in de olijfboomgaard aan het spelen waren. Volledig zichzelf, toonden ze zich nu in haar computer. (meer…)

“Ga maar papa, je moet ze zoeken”

Zeb keek naar zijn dochtertje, hoofdschuddend liet hij zich opnemen door haar donkerblauwe blik. Elke keer trof het hem in zijn hart, ze was nog klein, maar toch leek ze altijd zoveel te weten, aan te voelen. Tranen brandden in zijn ogen, hij probeerde ze weg te knipperen zonder dat iemand het zag, maar niks kon aan haar scherpe blik ontsnappen, tranen al helemaal niet. (meer…)

Sara keek door het raam de tuin in. Haar rozen straalden in diepe kleuren rood, wit en roze. Als de avond inviel begonnen ze heerlijk te geuren, in een prachtig duet met de geuren van de kruiden uit haar eigen tuin, maar ze vormden een overweldigende canon met de geuren uit de nabijgelegen tuin. (meer…)

Anna zat in haar studio. Het was niet heel groot maar voor haar ruim voldoende. Zeb had het voor haar gemaakt zodat ze thuis kon werken.
Het was een heerlijk ruimte licht, helder en open. Er was een hoekje met fijne stoelen en een tafeltje waar ze met klanten kon zitten. Een mooi groot buroblad voor haar apparatuur en in een klein kamertje ernaast stonden haar printers. (meer…)

Fine keek al een tijdje. Elke keer als hij zijn hoofd optilde en zijn blik over het plein liet gaan trof hij haar blik. Dan keek hij snel naar de grond, voelde hoe zijn gezicht warm werd. Omdat hij wist dat dit zichtbaar werd in rode vlekken, voelde hij uiteindelijk ook de randjes van zijn oren prikkelden. (meer…)

Daar zijn we weer Reveri heeft erg veel zin om te vliegen, stap je op? Kijk, Reveri is blij dat je erbij bent komen zitten, ze knipoogt naar je. Maak het jezelf maar gemakkelijk, we gaan weer naar Roes en Appelboom.

Kijk daar is het, nu eens van boven, zie je hoe het stromende water het gele oranje zand meesleept en hoe het bij het sluisje kolkt? Vele takken heb ik daar ingegooid om te kijken of ze bleven dreven en hoe ver ze meestroomden. En daar is het huis met de rode bakstenen. De bloementuin, hier stappen we weer af. Kom we lopen onder de klimoppoort door, gelijk naar Appelboom. Weet je nog, Veetje en ik waren op wonderbaarlijke wijze op de takken beland. Kom ga mee en luister, hier gaat het verhaal van Roes en Appelboom verder. (meer…)

Gedrieën renden ze het pad naar het huis van Veronica op, schopten stofwolken boven hun hoofden, als onheilsbrengers, ze verraadden hun komst. Veronica stond al bij de deur.
De zin die ze wilde uitspreken om hun tot wat kalmte te manen, stokte halverweg in haar keel toen ze Fine, Renzo en Leandro van dichtbij zag. (meer…)