At Ellen's

Het nu al hoge gras streelt haar enkels en kriebelt langs haar kuiten. Het is een heerlijke, bijna zomerdag, een voorproefje van wat nog komen zal. De gele bloemenvelden die fel afsteken tegen de pasgeboren blauwe lucht, verklappen echter de lente.

Ze kijkt naar haar lief, aan de waterkant zit hij, zijn gezicht ontspannen zijn ogen strak gericht op de waterspiegel die waterschrijvers draagt en het leven eronder deels prijsgeeft. Het is hun vaste plek, ze hebben elkaar daar al eeuwen geleden getroffen en telkens vinden ze elkaar weer in andere nieuwe levens. (meer…)

Sereen strekt ze zich voor me uit. Omringd door zachtgeel zand, scherpgrijze rotsen, kleurrijke steden en een wisselende hemel.
Kom in mijn armen, lijkt ze te zeggen. Schitterend spiegelt ze de dansende wolken en de blauwe lucht. Glanzend reflecteert ze mij, terwijl ik zoek naar herkenning. Beschut door het land, dat aan haar zoveel te danken heeft, kan ze mij ontvangen in weldadige rust. (meer…)

Het is nog stil. Bijna roerloos strekt het meer zich voor me uit. Nog onaangetast helder. Slippers uit, short ernaast. Dan slenter ik op het koele water af, terwijl mijn blik over zijn waterspiegel glijdt. Blauwe lucht en wat wolken worden weerkaatst. (meer…)

Hij lonkt.
Glimmend, verkoeling belovend ligt hij in de zon. Probeert hij de kleur van de lucht in zijn golven te vangen en het meer diepgang te geven.
Parelmoerblauw glanzend, traag golvend als kwikzilver nodigt hij de mensen uit. Belooft hij kalmerende verfrissing. (meer…)