Ik staar naar mijn bleke weerschijn, de fletsstaande ogen. De grijs gebutste lijst weerspiegelt mijn gevoel. Een diepe zucht brengt helaas niet de verlichting die ik zo graag wil. Geeft niet de ruimte in lijf en hoofd. Lost niks op, verdrijft niet.
Ik sluit mijn ogen en doe een laatse poging me daar te wanen, waar met elke ademhaling licht en ruimte ontstaat, waar elke ademteug de warmte brengt en me het geluksgevoel geeft.
Als ik daar ben, neem ik gulzig de geuren en milde lucht in me op.
Een fladderende jurk, losse haren en lichtgebruinde huid. Blote voeten in fijne hoge hak. Slenterend over het, door de herfstzon gulden getinte, grijs. Terrasjes durven nog te lonken, een ober legt kussentjes op stoelen voor de dames die net aan kwamen fladderen. Lachend bestellen ze wat te drinken. Mooie mensen, vurig rood en donkerbruin glanzende haren om stralende gezichten. Licht flirtend met de knipogende ober, die ze een fijn sprankelende en gouden prosecco inschenkt. Of de stralende dames ook nog iets willen eten. Welja, het kan wel, een late lunch in de vorm van een fijne pasta. Hij fluistert, net wel net niet professioneel, een specialiteit in het oor van de brunette, ze giechelt en knikt, charmant blozend, de roodharige lacht uitbundig als de ober uit het vizier is.
Niets mooier dan mensen kijken.
Ook ik krijg een kussentje, prettig galant en charmant, en inderdaad hij is zeker niet onknap, die ober. Ik bestel een espresso, niets bijzonders, nee, geen suiker. Ik geniet van de warm vergulde zonnestralen. Niet gehinderd door parasols, strelen ze over mijn huid. Een mild windje neemt uit de steegjes, die uitlopen op het plein en naar de restaurantjes en hun keukens leiden, heerlijke geuren mee. Met mijn ogen gesloten, geniet ik van de geluiden van het plein. De winkels zijn nog niet weer open, maar al wel in voorbereiding zich wederom toegankelijk te maken. De dames die, genietend van hun pasta, gezellig keuvelen. De begroetingen van mensen die elkaar in hun pauze treffen, uitbundig, als hebben ze elkaar al in jaren niet gezien, dansen over het plein. Ik ben getuige van de ingetogen, wat verlegen ‘ciao’ van het studentenpaartje, gevolgd door een mooie intense zoen.
Ik geniet van de herinnering, die zich zo in beeld aan me opdringt, dat ik het weer ruik, voel, proef, nog een keer neem ik een diepe teug lucht en met het zuurstof stroomt nu ook de zon mee. Verwarmt me tot aan het puntje van mijn neus, tintelt naar mijn tenen en kriebelt een lach tevoorschijn.
Ik kijk naar een licht blozend gezicht, alsof de stralen er juist op geschenen hebben, de ogen vertellen een verhaal. Durf te genieten, vergeet niet dat ook met gedachtenreizen je heel ver kan komen.
‘Sono grata di possedere il talento di viaggiare nei pensieri miei ed di avere una fantasia vivace’
(Ik ben dankbaar het talent te bezitten door mijn gedachten te reizen en een levendige fantasie te hebben.)
Grazie Juno voor het vertalen van mijn Hollandse zin naar prachtig Italiaans)
