Marcello rende over het pad naar het huis van Fine, stofwolkjes dwarrelden achter hem aan. Zijn fiets verdween, in de haast weggezet, in de golven van het gras.
Ze had gezegd dat hij mocht komen als hij dat wilde. Maar nu hij voor de deur stond, bleef zijn hand voor de deur zweven.
Een kwartier geleden had het zo’n goed idee geleken, hij zag een zwaluw vliegen en moest gelijk aan haar denken. Er was goed nieuws en het brandde op zijn tong om verteld te worden. Vijftien minuten en een fietstocht terug, was hij er zeker van geweest dat dit bij Fine moest, maar nu?
Misschien was ze wel niet thuis, een heel klein beetje hoopte hij dat ze met haar moeder mee was, dan kon ze hem ook niet buiten laten staan.
Met ingehouden adem klopte hij toch op de mooi bewerkte houten deur. In het motief zag hij ineens een zwaluw. Voordat hij de kans keek beter te kijken, vloog de deur al open.
“Hoi Marcello! Ik zag je al aankomen!”
Met zijn hoofd iets scheef keek Marcello van Fine naar de massieve deur. Hij haalde zijn schouders op. Zijn hart bonsde nu wat minder. Hij zuchtte, de kleur van Fine’s blauwe ogen bewonderend. Ze waren altijd anders in diepte en helderheid. Vandaag twinkelden ze, als een diep meer, dat glimmert in het maanlicht.
“Mag ik binnenkomen, ik wil je iets vertellen!”
Fine leek iets te willen zeggen, maar schudde zachtjes haar hoofd en keek hem met open blik aan, een kleine glimlach. En ze trok de deur verder open.
Marcello liep door de hal achter haar aan. Hij werd opgenomen in een warme geur, diepe kleuren en zag de mooiste beelden aan de muur hangen.
Van Fine, haar ouders, de famillie Rosso en Veronica. Maar ook van bloemen, dieren en landschappen. Bij een bleef hij staan. Vastgehouden door het beeld.
Een blauwe lucht, met een wolkje. Het had de vorm van een zwaluw. En onderin de hoek, op een rots stond Fine, ze wees naar de wolk. Maar het meest bijzonder was hoe het licht van de foto, zich op leek te houden rondom Fine. Ook al stond ze niet in het midden, zoals zijn vader dat altijd deed, was ze het middelpunt en trok ze je naar zich toe.
Even vergat hij waarom hij was gekomen, totdat hij het warme handje van Fine op zijn schouder voelde. Nog steeds diezelfde lach op haar gezicht.
“Mama komt weer thuis” ratelde hij, de woorden fladderden vrolijk de hal in.
“En ze wordt weer helemaal beter!” vulde Fine lachend aan.
Samen maken ze een dansje door de gang. Marcello brulde een oerbrul, eindigend in diepe snikken.
Alle spanning vanaf het moment dat zijn moeder werd weggebracht naar het ziekenhuis. Dat Fine zo lief voor hem was op het schoolplein. Van de afgelopen weken dat zijn moeder bleek en breekbaar in dat hoge stangenbed had gelegen. Van alle bezoekjes in dat kleine heldere kamertje. Met een klein raampje waardoor zijn moeder de bomen langzaam van donkergroen naar warmgoud had zien veranderen.
Het kwam er nu uit. Marcello zakte op zijn knietjes.
Fine kwam naast hem zitten, sloeg haar armpjes om hem heen.
‘Sssst, het is goed nu, sssst, ze wordt echt weer helemaal beter’
En Marcello wist dat ze gelijk had.
