Sereen strekt ze zich voor me uit. Omringd door zachtgeel zand, scherpgrijze rotsen, kleurrijke steden en een wisselende hemel.
Kom in mijn armen, lijkt ze te zeggen. Schitterend spiegelt ze de dansende wolken en de blauwe lucht. Glanzend reflecteert ze mij, terwijl ik zoek naar herkenning. Beschut door het land, dat aan haar zoveel te danken heeft, kan ze mij ontvangen in weldadige rust.
Weemoed kruipt in mij. Ik mis hem. Misschien wel door de gelijkenissen in kleur en glans en de kalmte die ze beiden uitstralen.
Voorzichtig laat ik me door haar opnemen en proef het zout, dat zo bij haar hoort, op mijn lippen. Haar frisse warmte omringt me snel en draagt me met onvoorziene kracht. Stil drijf ik, ogen gesloten, armen gespreid. Vingers ontspannen en geopend naar haar. Zachtjes wiegt ze me in haar milde golven, hoor ik haar onderwatergeluiden. Ze spreekt in getemperde klanken. En dan ervaar ik de bevestiging.
Ik ben terug, elders, maar terug.
En net als mijn meer, ver weg van hier, mag ik deze zee vandaag de mijne noemen. Het zout van gemis vloeit over in het zilte welkom van haar.
Ooit, als ik naar hem terugkeer zal ik hem vertellen van haar. Dat niet de futen op zijn kwikzilveren oppervlak me begeleidden, maar de zilveren vis, die ver boven haar spiegel uitsprong. Dat Triest aan de overkant ligt, in plaats van Castiglione en Grado, met haar mooie strand, op het uiteinde van de baai. En dat de zon en de wind er waren om me, ook bij haar, te drogen.
Si, sono tornata
