Elke zes maanden is het nodig.
Ongeveer elk half jaar ga ik op mijn rug voor die man.
Met een woest roffelend hart en droge keel. Open ik voor hem, maar probeer ik mijn geest af te sluiten
Dan knijp ik mijn ogen stijf dicht, bal ik mijn vuisten en ik probeer weg te dromen naar dat onbewoonde eiland, met die goddelijke gebruinde gozer, die me lachend opvangt in een schuimende branding. Samen vallend in het warm zoute water. Rollend door het natte witte zand. Me overgevend aan zijn zachte handen, en vaardige vingers die me grondig onderzoeken.
Een heerlijk fantasie om nog enig enthousiasme uit te stralen voor mijn werkelijke onderzoeker. Lachend als een boer met kiespijn, maar ach het is maar een paar keer, toch?
Twee keer in het jaar en dan is hij weer tevreden.
Met een beetje geluk stopt hij mijn mond vol, kan ik daarna spoelen en loop ik redelijk ongeschonden de deur weer uit.
Maar als ik pech heb en hij vind dat ik nog meer kan hebben, moet ik het wel slikken en mag ik dat jaar zelfs drie keer op komen draven.
Waarom?
Omdat ik graag zoen met een gezond gebit.
Omdat ik graag ergens op knabbel met sterke tanden.
Omdat mijn glimlach oogverblindend moet blijven
Omdat mijn kiezen graag een biefstukje lusten
De halfjaarlijkse controle.
Mijn tandarts is dol op mij, ik alleen niet zo op hem.
Geschreven na aanleiding van een geweldig blog van Trudy: Kredietcris bij de tandarts
Om haar een hart onder de riem te steken voor haar volgend bezoekje….
ps. ik ben dol op mijn tandarts, hij alleen niet zo op mij…
