Ik heb ze altijd bij me beschikbaar voor iedereen, maar nu kan ik ze niet vinden. Een beetje verloren zit ik hier. Hoe ver moet ik zoeken, waar kan ik het vinden.
Mijn kracht, mijn uithoudingsvermogen, mijn lach.
Ja zelfs mijn lach, kwijt, zoek, waar is het. Verdomme, dit wil ik niet. Dit past niet! Niet bij mij. Ik ga niet, ik wil niet, ik zal niet klappen, ik ben er bijna! Kom op nou!
Ze zijn er weer, maar niet diegene die ik zocht, brandend glijden ze, trekken me naar beneden. Zuigen me ver naar binnen. Vechten moet ik, er tegen in, geef het niet op. Tranen, ze komen toch, en nemen me mee.
Ik geef het over, het moet, het kan niet anders, het is sterker dan ik. En het komt in golven, van diep, het zat ver weggestopt, langzaam kruipt het omhoog, vloeit het naar buiten en ik voel hoe in mijn lijf ruimte komt, kalmte, kracht, een glimlach.
Wat is het toch, om zo te vechten tegen je gevoel, waarom doe ik dat, ik degene die iedereen verteld dat het goed is open te zijn, die iedereen een schouder aanbied. Sterk worden door je angst, verdiet en pijn toe te laten. Dat is werkelijke kracht. Geeft absoluut vermogen om te winnen.
Het was weer eens tijd…
