At Ellen's

Het terrein achter het tankstation leek verlaten. Een lichtstreep trok, over klinkers en grind, zijn oog naar de toiletruimte. Hij had een lange dag gehad, veel files, maar goed verkocht. Als vertegenwoordiger kwam hij vaker langs pompstations dan hem lief was. Hij had ervoor kunnen kiezen om door te rijden. Naar huis, naar een gedekte tafel. Aanschuiven voor de vaste donderdagavondkost. Stamppot en worst, met als wekelijkse variatie de groente. Naar zijn vrouw en twee kinderen, die hem vertelden dat ze vandaag weer gegymd hadden en over de kikker in hun vijver. Maar vandaag zou hij het niet redden, wílde hij het eigenlijk ook niet redden.
Dit tankstation had een broodjesafdeling met een fijne gehaktbal, zo wist hij, al jarenlang.
De stilte op het parkeerterrein werd verstoord door een donkere mannenstem. De hese klank verraadde teveel roken of een verkoudheid. Het oplichtend oranje en rook die hij uiteindelijk om de hoek zag komen bevestigde zijn eerst ingeving. De man stopte zijn mobiel in zijn binnenzak en groette: “Avond”. Hij knikte terug. Blijkbaar was de peuk net op, want het gloeiende puntje verdween een eind van hen af op de grond, net naast de lichtstraal die nog steeds door de deur kierde.
In een laatste wolk nicotine liep de man door, richting de lichten van het pompstation. Waarschijnlijk op weg naar eenzelfde gehaktbal als die hij zo zou gaan nemen, maar eerst naar het toilet.
Hij duwde de deur van het toilet verder open.

Hij stond abrupt stil toen hij haar op toilet zag zitten, rok opgetrokken, haar bloesje ontknoopt. Ze leunde tegen de stortbank, haar hoofd iets achterover.
Ze opende haar ogen, leek nauwelijks te schrikken van zijn komst, een hand op haar knie de ander gleed langzaam langs haar naakte dijbeen omhoog. “Geen slipje.” Schoot door zijn hoofd. Hij was zich bewust van zijn staren en besefte zich dat zijn mond open stond.

“s-s-sssorry, volgens mij ben ik het verkeerde toilet binnen gestapt”

Ze glimlachte en likte over haar lippen, vuurrood.

“Nee hoor je bent precies op de juiste plek, kom eens hier”

Ze boog zich naar voren, zette haar ellebogen op haar knieën, haar blouse waarvan de knoopjes al los waren, viel verder open. Een witte kanten bh hield met moeite haar volle inhoud bedekt. Hij voelde de spanning in zijn lijf opbouwen. Durfde hij?
“Niemand hoeft het te weten.” Ze ging rechter op ging zitten en spreidde haar benen. Zijn reactie hierop was onmiskenbaar. Hij voelde hoe het bloed ook naar zijn wangen steeg en kon een zucht niet onderdrukken, terwijl hij de laatste stappen nam om de afstand tussen hen te overbruggen.

Hij verliet het toilet twintig minuten na haar. Hij had gehoord hoe haar banden slipten. Ze had iets gezegd over kinderen halen, toen ze haastig haar bloes dichtknoopte. Met het laatste wc-papier van de rol had ze zijn sporen zorgvuldig weggeveegd, voordat ze haar rok weer liet zakken. Ze zei: Blijf nog even hier, kom niet achter me aan” Voordat ze de inmiddels donkerte in was gelopen, had ze naar hem omgekeken. “Dankjewel.” Ze had buiten adem geklonken, “Dat was heerlijk” .

In zijn auto, poetste hij nog een rode veeg uit zijn hals. De rit gaf hem tijd tot rust te komen. Hij reed met een geopend raam.

Ondanks dat hij laat thuis was waren de kinderen nog op.
Zijn zoontje sprong in zijn armen “Papa! Papa!! Vanavond eten we pannenkoeken! Mama had geen tijd voor boodschappen!! Goed hè!!”
Zijn dochter danste naar hem toe, K3 stond op. “Pappie, moet je eens naar mammie kijken” vragend keek hij zijn dochter aan terwijl ze hem giechelend aan zijn trui trok en naar haar moeder wees, “Mammie kan zich niet goed aankleden, haar blouse zit scheef”

Geschreven als reactie op Parking Lot Van Peter Pellenaars (zijn website is te vinden bij mijn links!)